Ég tel mig ágætan í ensku (miðað við aðstæður) en er þó fullkomlega meðvitaður um að ég get lært svo miklu, MIIKLU meira (eins gæinn sagði í auglýsingunni, sem ég man reyndar ekki hvað auglýsti, sagði. Reyndar gúglaði ég „heldur svo miklu, miklu meira“ í því skyni að reyna að finna auglýsinguna en án árangurs. Ég fann samt aðra auglýsingu, fyrir áhugasama - smá útúrdúr).
Það er gríðarlega algengt að Íslendingar telji sig altalandi á enskri tungu eftir að hafa horft á 1000+ Hollywood myndir og fleira gott efni yfir ævina. Það er vitaskuld fjarri sanni. Gaman að segja frá því til dæmis að ég hefi oftar en einu sinni og oftar en tvisvar verið spurður að því hvað Una, systir mín, sé að læra, en hún er einmitt í ensku í HÍ. Ósjaldan hafa viðbrögðin við svari mínu verið eitthvað á þessa leið „kann hún ekki ensku eðaaa“ eða „bídduu, ensku? til hvers??“, sem mér finnst svolítið fyndið.
Nú, svo lenti ég í þeim skemmtilegu aðstæðum í vikunni að vera spurður til vegar af erlendum ferðamönnum (tönuðum miðaldra hjónum) á leið minni upp Skólavörðustíginn, en þau spurðu um nálæga fiskbúð sem seldi humar. Ég náði alveg að vísa þeim á Fiskbúðina, Freyjugötu 1 - en það hefði, án efa, getað verið betur gert (þótt ótrúlegt sé, þar sem hinn mikli Kári er í þessu samhengi). Það vakti athygli mína enn einu sinni á'essu heeelvíti. Þau sögðu mér reyndar að sú fiskbúð selur einmitt ekki humar.
Bottomlænið er að margir Íslendingar ofmeta gjarnan enskukunnáttu sína og ég hef lengi veitt því athygli. Nú ættu menn bara að fara að passa sig þar sem borgin er nú tekin að fyllast af ferðamönnum. Mikið vildi ég samt vera ferðamaður einhvers staðar úti í heimi ... úú.
