Um daginn var kvartað undan bjartsýni í bloggi mínu. Ég hef ákveðið að kippa því í liðinn. Jájá, það er alveg nóg að gera þegar maður er í miðri prófatörn. Og alveg nóg að gerast. Á meðan við höfum setið við lestur stendur yfir Hláturhátíð í Borgarleikhúsinu, Vorblót-tónlistarhátíð (haldin í fyrsta skipti núna), Manchester-tónleikakvöld (sem reyndar voru glataðir), vorið að koma, grundirnar gróa, veðrið dúndurgott og ég veit ekki hvað og hvað. Það er ömurlegt að sitja inni í góðu veðri og lesa en ég svekki mig svo sem ekkert sérstaklega yfir því, það er bara eins og gengur.
Málið er bara, að það er ekki nóg með að ég þurfi að sitja inni í góða veðrinu og eigi erfitt með að einbeita mér yfirleitt í prófum (að ég tali nú ekki ef nokkrir dagar eru til stefnu), heldur er einhver djöfuls risa-dísel-loftpressa hinum megin götunnar, sem er ógeðslega hávær og knýr einhverja helvítis risabora, sem einhverjir iðnaðarmenn standa sveittir við og hakka alla mögulega og ómögulega fleti í kjallara gistiheimilisins Aurora og trufla mig bara nokkuð mikið (úrdráttur). Þetta ferli hefur nú staðið í allmarga daga.
Flestum þætti þetta eflaust fullmikið af því góða en þetta er ekki búið - því hvað er hinum megin við húsið? Jú, kæru lesendur. Þar hafa staðið vöru-, krana- og steypubílar með öll tilheyrandi bakk- og vélarhljóð svo dögum skiptir, sem hafa verið að gera ég veit ekki hvað á hótelplaninu í ca. 10 metra fjarlægð frá húsinu. Ég reyni að líta á björtu hliðina (uhh) en get þó vottað að þessir gæjar eru stundvísir, því þeir eru alltaf mættir á slaginu 8, sem er mjög gott.
Auk þessa, þá, eftir að hafa vaknað kl. 04 í morgun (til þess að fá smá frið frá „umhverfishljóðunum“) og lært eins og mófó fyrir líffræði, mætti ég niðrí skóla til þess að taka sjúkra-stúdentspróf en getið hvað? Það var ekki sjúkrapróf í líffræði í dag. Það kann að virðast jákvætt en það var það ekki, þar sem ég hafði undirbúið mig og var reiðubúinn að takast á við þetta helvíti (líffræði er ekki uppáhaldið mitt) og svo var bara ekki neitt.
Allt þetta í ofanálag við hinn venjulega hávaða og læti frá starfsmönnum ákveðins Pizzastaðar í götunni og mjálmið í kettinum úr næsta húsi, sem aldrei er hleypt inn og situr því undir glugganum mínum allan daginn og mjálmar.
Annars er allt gott að frétta af mér ...
